Wees deelgenoot in de noden van de heiligen.
In het kader van christenenvervolging en de aankomende nacht van gebed van Open Doors aanstaande vrijdag wil ik stil staan bij een passage in de brief van Paulus aan de gelovigen in Rome. De Apostel schreef deze brief schreef in een tijd van grote spanning en onzekerheid. Christenen in Rome werden al langer met argwaan bekeken door de Romeinse autoriteiten. Ze werden gezien als een gevaarlijke, afwijkende groep, omdat zij weigerden de Romeinse goden te vereren. Dat leidde tot uitsluiting en vijandigheid. Na deze brief leidde dat tot zware vervolgingen onder keizer Nero na de brand van Rome. En juist in deze misschien wel verstikkende context schrijft Paulus deze woorden:
‘Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed. Wees deelgenoot in de noden van de heiligen. Leg u toe op de gastvrijheid. Zegen wie u vervolgen. Zegen hen en vervloek hen niet.’ – Romeinen 12:12-14
Broeders en zusters, deze woorden die al bijna meer dan 2000 jaar oud zijn nu misschien wel net zo actueel als toen. Want wereldwijd worden vandaag meer dan 388 miljoen christenen vervolgd. Dat is één op de zeven christenen wereldwijd. Mensen die hun geloof niet vrij kunnen belijden. Die worden opgejaagd, vals beschuldigd, gevangengezet of zelfs vermoord.
En als ik denk aan landen als Nigeria, dan grijpt mij dat diep aan. Dorpen worden afgebrand. Voorgangers worden ontvoerd. Families raken alles kwijt. Duizenden christenen zijn daar het afgelopen jaar vermoord, alleen omdat zij de naam van Jezus dragen. Maar ook de persoonlijke verhalen uit Congo, Syrië, Pakistan, India en vele andere plaatsen in de wereld vindt er groot onrecht plaats en lijdt men omwille van het geloof.
En toch… juist vanuit deze werkelijkheid van lijden en vervolging leert Paulus ons hoe wij als christen zouden moeten leven. Ik wil stilstaan bij drie lessen uit deze tekst.
- De oproep om deelgenoot te zijn in de noden van onze broeders en zusters is een oproep om ons actief te laten raken door de pijn van anderen. Om in verbinding te staan met de ander, ook wanneer het moeilijk is.
Wat mij steeds meer raakt is dat wij hier in Nederland elke zondag vrij naar de kerk kunnen gaan. We kunnen zingen, bidden, de Bijbel openen zonder angst. Terwijl miljoenen christenen die vrijheid niet hebben. En als ik eerlijk ben soms worstel ik ondanks al die vrijheid al met kleine dingen. Vroeg opstaan. De gedachte om de dienst over te slaan als het te hard regent. Een drukke agenda de week erop. Maar ergens op deze wereld riskeert een broeder of zuster vandaag zijn leven om samen te komen in het geheim, soms om maar een paar pagina’s uit de Bijbel te kunnen lezen. Dat besef en door mij te laten raken door de omstandigheden van mijn broeders en zusters heeft mij veranderd. Paulus licht andere brief dat wij als kerk van christus één lichaam zijn. En als één deel van het lichaam lijdt, dan lijdt het hele lichaam mee. De vraag aan u en mij is dus niet alleen: weten wij dat christenen vervolgd worden? De vraag is veel meer: voelen wij hun pijn nog als onze pijn?
- Paulus schrijft ook: “Volhard in het gebed.”
De gruwelijkheden en de enorme aantallen zijn indrukwekkend. En wat kunnen wij nou betekenen als we het lijden van der ander zo zien? Een gevoel van machteloosheid kan ons verlammen. Maar het gebed van de gemeente is nooit machteloos. Paulus doet een oproep dat vraag om reflectie. Nemen wij vervolgde christenen mee in ons dagelijks gebed? Bidden wij voor voorgangers in gevangenschap? Voor gezinnen die moeten vluchten? Voor christelijke kinderen die opgroeien onder dagelijkse dreiging? Het is mooi dat er initiatieven zijn voor gebed, zoals bijvoorbeeld de nacht van het gebed deze vrijdag georganiseerd door Open Doors. Een avond waar wereldwijd christenen samenkomen om te bidden voor de vervolgde kerk. Ook u heeft hier een gelegenheid om te verbinden en mee te doen in het volharden van dat gebed. Want soms behandelen wij gebed als een laatste redmiddel. Terwijl Paulus het juist noemt als levenslijn van de wereldwijde gemeente. Gebed verbindt ons met Christus. Gebed verbindt ons met elkaar. Gebed doorbreekt grenzen, talen en continenten. Het gebed van een rechtvaardige vermag veel. En dan sluit ik af met misschien wel de meest opvallende oproep van de Apostel. Paulus roept niet alleen op tot geduld, verbinding en volharding in tijden van vervolging. Nee, hij zegt ook:
3. “Verblijd u in de hoop.”
Dat is opmerkelijk. Want hoe kun je redelijkerwijs spreken over blijdschap en hoop ten midden in vervolging? En toch zie ik dat telkens terug bij vervolgde christenen. Ze leven onder constante dreiging. Ze hebben familie verloren. Ze kennen angst, geweld en onzekerheid. Maar toch zeggen zij: “Wij zullen niet buigen. Wij blijven Koning Jezus grootmaken.” En eerlijk gezegd: hun geloof heeft mijn geloof verdiept. En een paradigmaverschuiving in mijn denken teweeggebracht. Want ik dacht vaak dat wij hen moesten helpen. Maar steeds ontdek ik dat zij óns hier in het Westen veel meer helpen. Hun trouw en blijdschap laat ons zien wat echte hoop is. Een vreugde dat niet afhankelijk is van de feitelijke omstandigheden. Niet een vreugde dat gebaseerd is op comfort of veiligheid. Maar hoop die gericht is op Jezus Christus, de Auteur en Voleinder van ons geloof die alle dingen nieuw zal maken. En die hoop werkt als een anker voor de ziel. En dit levend geloof maakt blij en vrij te midden van vervolging. En in deze dynamiek zien we het mysterie van het lichaam van Christus. De sterken ontfermen zich over de zwakken, maar wie is nou is de sterke en wie is de zwakke? Het lijdende deel van het lichaam lijkt geregeld juist het sterkste getuigenis te dragen en leert de kerk in het vrije Westen veel over het volgen van Jezus. De vervolgde kerk leert ons wat echte vergeving is. Wat echte standvastigheid is. Wat het betekent om trouw te blijven aan Jezus, zelfs tot aan de dood. De vervolgde kerk heeft de kerk in Nederland veel te zeggen. Maar zijn wij bereid te luisteren?
“Verblijd u in de hoop.”
Want onze zekerheid ligt niet in deze wereld of onze omstandigheden. Onze zekerheid ligt in Christus. Hij die het hoofd is van Zijn gemeente. Hij door wiens kostbaar bloed wij vrije toegang tot de Vader hebben gekregen. En Hij die beloofd dat Hij voor eeuwig onder zijn volk zal wonen. ‘Deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel, dat vast en onwrikbaar is.’ – Hebreeën 6:19.
Mr. D.G.M. Ceder is lid van de Tweede Kamerfractie van ChristenUnie. Hij hield op 19 mei deze toespraak tijdens de residentiepauzedienst in de Waalse Kerk in Den Haag